“Als je wil, kan je direct langs bij de Terug naar Werk Coördinator, die zoekt nog een collega!”
“Als je zo gepassioneerd bezig bent rond werken met gezondheidsproblemen, dan ben je meer dan welkom bij ons. We zoeken nog personeel!”
Het ontbreekt me niet aan fijne reacties en zelfs hier en daar een werkaanbieding. En geloof mij: als ik zou kunnen, dan zou ik niet twijfelen. Maar het gaat momenteel écht niet.
Het is niet voor niks dat ik voor de eerste keer sinds 25 jaar niet verbonden ben aan een arbeidscontract (of moet ik 30 jaar zeggen, als ik mijn studentenjobs erbij tel?). Voor mij is deze opstart als zelfstandige echt volledig buiten mijn comfortzone.
Ben ik dan gek om hier mee door te zetten? Want ja, eerlijk: met mijn gezondheid gaat het momenteel echt niet optimaal.
Regelmatig denk ik inderdaad: “Met wat ben ik toch bezig?” en regelmatig krijg ik ook de vraag:
“Hoe doe je dit eigenlijk, Anja? Zo met die migraine en reuma en al?”
Het is een zoektocht. Een zoektocht naar balans tussen werken en “ziek zijn”, naar hoe mijn energie “goed” inzetten, naar hoe mijn dagen, weken en maanden inplannen op zo’n manier dat het haalbaar is en blijft.
Op dit moment schipper ik nog hard. Ik hou mijn agenda zo vrij mogelijk. Per dag bekijk ik hoe ik me voel en probeer ik twee dingen eruit te pikken die ik écht wil doen.
Wanneer ik bijvoorbeeld terugkijk op de voorbije week, nam mijn migraine een aanloop op dinsdag. We zijn nu maandag en deze migraine-aanval kende een piek op zaterdag en zondag. Momenteel sluimert de hoofdpijn en misselijkheid nog.
Je leest het goed… Ik heb last van chronische migraine met aura en een migraine-aanval kan je opdelen in vier fasen: de waarschuwingsfase, de aura-fase (verlies van zicht), de hoofdpijnfase en de herstelfase. Het is dus niet beperkt tot “het liggen in je bed met misselijkheid en barstende hoofdpijn”; het kent een aanloop en ook een herstelfase.
Bij mij start het met een enorme vermoeidheid, al dan niet na een kleine inspanning. Ik loop meer krikkel rond, ben heel gevoelig aan licht, geluid en geur. Ik heb meer rust nodig doorheen de dag en soms moet ik zelfs echt slapen om de dag door te komen. Ook ’s avonds kruip ik best vroeg onder de wol. Misselijkheid sluimert door mijn dagen en sociaal contact is uitputtender dan ooit. Ik probeer mijn energie op te bouwen tot die momenten waarop ik een afspraak heb, een korte opdracht wil uitvoeren (zoals bijvoorbeeld mails lezen of interviews uitschrijven) of een huishoudelijk klusje moet aanpakken.
Ik hou bij het plannen van die minimaal twee dingen die ik per dag wil uitvoeren dus ook rekening met mijn privé-afspraken, naast mijn werkafspraken. Zo kan een consultatie bij de neuroloog op de agenda staan, aangevuld met het beantwoorden van mijn mails.
Mijn kracht haal ik uit het focussen op de dingen die wel lukken, zaken waar ik energie van krijg. Een kleine wandeling als de zon schijnt, een fijn concert of optreden, een verrijkende webinar, een dynamieke les geven, een uitdiepend coachingsgesprek.
Sowieso staat bewegen op de agenda, want bewegen doet goed. Fysiek, maar ook mentaal. Bij mij krijgt het net iets meer aandacht omwille van mijn reumatoïde artritis: rust roest en door te veel rust stijf ik op… Niet ideaal met reuma.
Het is dus een constant aanvoelen van wat wèl gaat en dit zo goed mogelijk inpassen op een leven als zelfstandig ondernemer. Want ja, op een gegeven moment – dat is toch mijn droom – wil ik onafhankelijk van een ziekte-uitkering doen wat ik (graag) doe.
“Is het dan niet te vermoeiend?”
Ja, het constant schipperen en balanceren is vermoeiend. Ook dat opbotsen tegen die vooroordelen want hoe kan iemand die er nog zo goed uitziet en bruist van energie niet gewoon gaan werken ‘zoals iedereen’?
“Waarom kan je niet bij ons in loondienst komen werken dan?”
Omdat het echt niet gaat momenteel. Omdat je me alleen ziet wanneer het wél goed gaat, omdat ik er voor zorg dat je me alleen ziet wanneer het wel kan. Of je ziet me onder invloed van medicatie.
Moet ik dan meer tonen hoe moeilijk dat het is?
Ik weet het niet… Er is nog altijd een stigma op die ‘langdurig zieken’ waardoor ik aanvoel dat ik inderdaad meer moet tonen hoe het écht gaat. Maar dat stigma snijdt langs twee kanten: door het te tonen denken mensen misschien dat ik niet capabel genoeg ben om te doen wat ik doe, want ja, ik ben een “langdurig zieke”…
Zou jij iemand naar me doorverwijzen voor ondersteuning en coaching op vlak van werk nu je weet hoe het met mijn gezondheid zit? Of me inschakelen voor advies binnen je organisatie? Of zeg je: nee, dat lijkt me nu net geen goed idee?
Wat vind jij? Hoe kijk jij nu naar me? Heb ik mijn deur nu net iets te veel opengezet of zeg je: zet ze nog maar wat wijder?
1 van de 500.000
#veerwerk #veerkrachtigwerken #werkenmetgezondheidsproblemen #werkenmetgezondheidsuitdagingen